The Iron Lady

Gisteravond heb ik de film The Iron Lady gezien. De film over Margaret Thatcher, de eerste (en tot op de dag van vandaag de enige) vrouwelijke Premier van het Verenigd Koninkrijk van 1979 tot 1990. In The Iron Lady wordt Thatcher weergaloos neergezet door Meryl Streep.

De film is een soort tweeluik. We zien Margaret dementerend en op leeftijd, die tijdens het opruimen van de kast van haar overleden echtgenoot Denis terugblikt op haar leven.

De film toont hoe Margaret het van kruideniersdochter tot politica weet te schoppen, wat lastig is in de keiharde wereld van politiek vol mannen. Maar ze houdt zich staande en dwingt op deze manier respect af. In 1979 wint ze de verkiezingen en in ’83 en ’87 wordt ze opnieuw verkozen. De film toont de originele en indrukwekkende beelden van de rellen en opstanden en van de marine tijdens de Falklandoorlog. Het waren de gevolgen van de beslissingen die de keiharde dame maakte, omdat ze oprecht geloofde dat het goed zou zijn voor haar land.

De bikkelharde scènes van Margaret als politica worden afgewisseld met scènes van Margaret als kwetsbare dame, die met haar overleden echtgenoot Denis bespreekt of het goed is wat ze gedaan heeft. Denis komt regelmatig nog even bij haar op bezoek, om advies of commentaar te geven, haar te kalmeren, of gewoon: om een puzzel in de krant op te lossen. Deze scènes zijn ontroerend, ingetogen en met vlagen zelfs emotioneel te noemen. De kinderen van Margaret Thatcher waren het trouwens niet eens met hoe hun moeder werd geportretteerd, maar ik vind deze scènes juist prachtig omdat we naast de ijzeren dame nu ook de kwetsbare dame zien. In de film is er overigens niet veel evenwicht te vinden in deze wisseling; de focus ligt toch vooral op Thatcher’s politieke carrière.

De film is een aanrader, mits je al wel wat voorkennis hebt van de geschiedenis van het Verenigd Koninkrijk. Ook het onderwerp politiek moet binnen je interessegebied liggen, anders is de film misschien wat taai en langdradig. Mijn advies is om de film toch gewoon te kijken, al is het alleen al om Meryl Streep. Zij is voor deze rol genomineerd voor een Oscar. En ze verdient ‘m, haar acteerprestatie is –net als de Lady- ijzersterk.

Bekijk hieronder de trailer:

Femke’s Cutie Little Cupcake Bakery!

Ik woon in een Spacebox. Dat is een tochtige zeecontainer die is omgetoverd tot studentenkamer met eigen keuken en eigen badkamer. Een studio, zo noemt men dat. De keuken staat in de gang en is heel erg klein. Koken doen we op twee electrische platen. Ik heb dus geen gasfornuis en -en die doet pijn- geen oven. Wel een combimagnetron, maar daar kun je geen appeltaarten mee bakken. Of cake. Of cakejes. En laat ik dat nou net heel erg leuk vinden om te doen. Gelukkig vond ik een oplossing.

Een tijdje geleden kocht ik in de Blokker een heel klein lief schattig cupcake-oventje. En dat ding is GE-WEL-DIG! Binnen een kwartiertje ruikt het in mijn zeecontainertje heeeeeerlijk naar versche cupcakes.

Ik heb al ‘gewone’ cupcakes gebakken, appel-kaneel, chocolade, chocolate chip… Ik heb mijn hobby herontdekt!

Zo ziet het oventje er uit..

Terwijl het oventje voorverwarmt, is het tijd om het beslag te mixen!

De cakevormpjes leg je in het oventje...

En vul je vervolgens voor de helft met het beslag.

Na een kwartiertje begint het heerlijk te ruiken, en na twintig minuutjes zien ze er zo uit!

Afwerking - deel 1.

Afwerking - deel 2.

Afwerking - deel 3.

En ze zijn heerlijk!

Dus bij deze:
Femke’s Cutie Little Cupcake Bakery: cupcakes voor al uw feesten en partijen! Voor bestellingen, neem contact op.

P.s. Ik ga me nu storten op het maken van cake pops, ik hou jullie op de hoogte.

Zin in zomer.

Het moment dat je met de muis van je computer op “Boeken” drukt, en het heerlijke moment dat het mailtje van de reserveringsbevestiging binnenkomt. Dat je de knoop hebt doorgehakt en weet waar je heen gaat. Dat moment was vanmiddag, en daarmee is onze zomervakantie helemaal rond!

Onze vakantie begint met een stedentrip naar Berlijn! Even biechten: ik ben nog nooit in Berlijn geweest. Lucas wel, en die vond het geen enkel probleem om nog een keer te gaan. Een goed teken. Net als Sarah die er een jaar gewoond heeft en mijn ouders die in de zomervakantie nog een keer gaan. Allemaal goede tekens, goede verhalen, en hopelijk heb ik die na een week ook. Ben heel benieuwd!

En na een week Berlijn doen we twee weken niks (nouja niks; veel werken dus), en daarna stappen we op de boot naar Terschelling. Nog een keertje biechten: ik ben ook nog nooit op Terschelling geweest. Lucas wel, en die vond het wederom niet erg om nog een keer te gaan. Een weekje uitwaaien, wandelen, bijkomen en uitrusten.

Hebben jullie al plannen voor de zomervakantie? Of gigantisch goeie tips?
Ik ben alvast aan het aftellen, joe!

Fijne Valietijn!

Ik hou van romantische komedies, hartjes, zoetigheid, roze en rood, zwijmelen, mooie gedichtjes, dineetjes bij kaarslicht, lieve liedjes, films over bruiloften, verhalen over bruiloften, All you need is Love, (pioen)rozen zijn mijn lievelingsbloemen, ik geloof heilig in ware liefde en liefde op het eerste gezicht, en Valentijnsdag staat altijd met drie uitroeptekens in mijn agenda.

Bij Lucas niet zo… Die vindt het commerciele onzin. En hoe hard ik ook “Nietes!!!” roep, hij vindt van welles. En stiekem is het natuurlijk ook wel welles, maar ik vind Valentijnsdag gewoon een dag waarop je een goed excuus hebt om elkaar te vertellen dat je elkaar echt wel, heus wel lief vind (ondanks de stinkvoeten, ochtendhumeuren, de meningsverschillen, slechte gewoontes e.d.).

Aangezien ik dus pro ben en Lucas anti, hebben we een mooie middenweg gevonden. We vieren Valentijnsdag lekker pas volgende week met een etentje. Wel verraste hij me met een cadeautje dat ik vrij recent op mijn verlanglijstje had gezet, omdat Annemarie het aan het lezen was en het heel leuk vond:

Lucas krijgt van mij sloffen en een nieuw horloge. Mag-ie zelf uitkiezen, dus dat komt zodra we tijd hebben om de stad in te gaan. Maar omdat ik Valentijnsdag vandaag toch niet zomaar voorbij wilde laten gaan, schrijf ik hier speciaal:

Lucas, ik heb je lief.
(met heel veel hartjes)

De liefste poppen ter wereld.

Het komt allemaal door mijn ouders. Toen mijn zus na het afzwemmen de videoband kreeg van The Muppet Movie (ik kreeg een paar jaar later de film Fly Away Home, detail), leerden wij de lieve muppets kennen. Het was het begin van een diepgaande liefde voor de poppen, van wie je eigenlijk helemaal niet wil bedenken dat ze momenteel roerloos in een doos liggen, of in een kast staan. Of erger nog: een ijskoud magazijn, een loods, of andere opslagruimte.

Nouja, voor mij is het toen niet echt begonnen. Ik snapte de film niet zo goed, ik was misschien te klein om de ondertitels te volgen en de grapjes te begrijpen. Ook was er een heel eng stukje in de film, waarin Animal gigantisch groot wordt en uit het dak breekt. Vond er niks aan.

Maar toen The Muppet Christmas Carol een keer op televisie kwam, toen was ik echt verkocht. En dat vind ik ook nog steeds een fantastische film. In rap tempo keken we met de hele familie The Muppets take Manhattan (na de Christmas Carol mijn absolute favoriet), Muppets from Space en Muppet Treasure Island. Mijn zus kocht zelfs de afleveringen van The Muppet Show op dvd. Conclusie: we love the Muppets! En vooral Miss Piggy, Fozzie en -ja echt- Animal.

Ben dan ook enorm benieuwd naar de nieuwste film, hoop niet dat het tegenvalt. Nog meer Muppet-liefhebbers in de zaal? De film al gezien? En, hoe was het?

Als afsluitertje het beginliedje van The Muppet Movie: Rainbow Connection.
Heel mooi.

Blij met mijn brei(werk)!

Een aantal maanden geleden besloot ik te willen leren breien. De moeder van Lucas wilde het mij leren en van haar leende ik breipennen en wat wol, voor een oefenlapje. Het duurde even voor ik het doorhad (het lapje breide ik zo strak dat het helemaal stijf stond), maar uiteindelijk was ik klaar voor het grotere werk.

Van Lucas had ik allemaal verschillende soorten en maten breipennen gekregen, en hij had verschillende bolletjes wol gekocht. Ik vond de paarse het mooiste en met een beetje hulp zette ik 20 steken op de breipen. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik niet, maar van 20 ging ik uiteindelijk naar 33 steken. En toen wist ik opeens wat ik wilde breien: een dekentje voor Floortje!

Onze lieve Floortje heeft namelijk een wit buikje. En heel veel haar. En ze slaapt het liefste op de rode bank of stoel met rode kussens. Kortom: je ziet altijd waar ze gelegen heeft. Lief beest, maar handig is anders. Dus een dekentje om op te liggen leek mij een prima uitkomst. Mag ze helemaal naar hartenlust beharen hoeveel ze wil, want het is haar dekentje dat we overal kunnen neerleggen. Drie bollen wol en oneindig veel uren later (ik ben helaas nog niet zo snel) is het eindelijk gelukt.

Vandaag heb ik ‘m afgemaakt!
En Floortje is er blij mee (geloof ik)!

Floortje op haar dekentje

Tevreden Floor

Zo lief!

Hola Holanda!

En toen was ik weer terug in het koude kikkerlandje genaamd Nederland.
Dat zeg ik natuurlijk omdat ik met m’n ass in Madrid zat de afgelopen week,
ter afsluiting van mijn minor International Communication Skills. Ik verbeterde
mijn Engels, en leerde Spaans.

En dat zeg ik natuurlijk heel stoer, maar ik heb tranen met tuiten gejankt.
Heel diep van binnen ben ik namelijk een held op sokjes (hoewel het liefst
op blote voeten) met heimwee. Heimwee naar Lucas, heimwee naar de
poes. Heimwee naar m’n eigen bedje en mijn eigen spulletjes en eigen douche.
Oh, en vliegen behoort ook niet echt tot mijn favorieten.

Maar, toegegeven: Madrid is práchtig. We hebben heerlijk weer gehad, met
een blauwe lucht en stralende zon. Zo liep ik opeens in januari zonder jas in
mijn t-shirtje door Spanje te wandelen. En, al zeg ik het zelf, mijn Spaans ging
me redelijk af. Het enige mysterie bleef om postzegels te vinden. Sellos.
Is niet gelukt. Waar het verkeerd ging zal altijd een mysterie blijven.

Verder keek ik vanaf een terrasje (EEN TERRASJE!) toe hoe obers naar buiten
renden zodra Barca of Madrid een doelpunt had gescoord, hoe straatartiesten
zich in het zonnetje klaarmaakten, hoe een dikke Spiderman een peuk opstak,
hoe hoeren de ganse dag McDonalds-hamburgers wegkanen, hoe Spaanse oudjes voordringen bij het ham en kaas kopen en hoe Annemarie reageert op nagellak en mopshondjes (en op één in het bijzonder, genaamd Carlitos).

Voor wie nog nooit in Madrid is geweest: gaan met die plátano (banaan dus)!
Een paar dagen is prima, ik ging van maandag t/m vrijdag en dat vond ik
eigenlijk net één dag te lang.

Ik ben hoe dan ook (ook met dit takkeweer ja) blij om weer heelhuids thuis te zijn.

Met CEE-OO-CEE-KAA.

Vandaag ontdekte ik op NU.nl het trieste nieuws dat Piet Römer is overleden. Iedereen kende Piet Römer waarschijnlijk beter als rechercheur De Cock (“Met CEE-OO-CEE-KAA”) van de serie Baantjer (door Appie Baantjer, die op 30 augustus 2010 overleed). Piet Römer overleed vannacht op 83-jarige leeftijd.

Vroeger, op vrijdagavond om 20:30, werden we met Baantjer goed het weekend ingeloodst met een spannende moordzaak voor het slapen gaan. Met het hele gezin op de bank en een bakje chips op schoot volgden we de serie. In mijn beleving deed heel Nederland dit op vrijdagavond. Bijna elke moord werd opgelost door De Cock en zijn collega Vledder. Vaak door een hint van Lowietje, bij wie ze in het café een borreltje deden als ze er even écht niet meer uitkwamen. Vrijwel elke bekende Nederlander heeft destijds wel eens een lijk gespeeld. Of een moordenaar. En ik zal eerlijk zijn: ik mis deze vrijdagavonden.

Dag meneer Römer. Bedankt voor deze fijne jeugdherinnering. Misschien ga ik ooit nog eens de boeken lezen, en dan zie ik natuurlijk uw gezicht voor me als Jurriaan de Cock.

Met CEE-OO-CEE-KAA.

Blue Monday.

Als iemand me vanmorgen had verteld dat het vandaag Blue Monday is, had ik het op een grienen gezet.

Zo blue was mijn monday:

1. Na twee uurtjes slaap uit ellende maar opstaan om iets nuttigs te doen. (Ik kon vannacht gewoon nie slapen nie..)
2. Mijn printer die niet in het zwart wilde printen omdat de kleurencartridge leeg was. (Wát?!)
3. Er bij de bushalte achter komen dat je telefoon nog thuis ligt, dus terug rennen en de bus nét halen. (Dat dan weer wel.)
4. Knikkebollen boven het tentamen Engels. Vanwege de twee uurtjes slaap, obviously.
5. Lastige printers op school.
6. Mijn bijna-lege-bankrekening terwijl je heel veel boodschappen moet hebben.
7. Thuis even je oogjes sluiten en dan anderhalf uur later wakker schrikken.
8. Luc die een pan kokend water over zijn hand krijgt tijdens het wokken. : (
9. Mijn kookstel dat kapot blijkt te zijn (één plaat wordt niet meer warm).
10. Mijn aangevraagde bios-bonnen (Kruidvat-actie) die na twee maanden nog steeds niet binnen zijn.

Tja, als je het zo gaat bekijken, kan elke dag blue zijn. Feit is wel dat ik niet wist dat het Blue Monday was vandaag en daardoor was ik nog redelijk positief ingesteld. Als ik het nou geweten had, was mijn dag dan zwaarder geweest? Ik bedoel, als ik nou gisteravond wist dat vandaag de meest depressieve dag van het jaar zou moeten zijn, zou ik dan Blue Monday de schuld geven van mijn nagenoeg slapeloze nacht en de rest van de dag? Als ik me er op had ingesteld, had ik dan ook meteen een onverklaarbare belastingaanslag in mijn brievenbus gevonden? Was ik dan in huilen uitgebarsten tijdens het boodschappen berekenen?

Waarschijnlijk.

Maar laten we het eens positief bekijken.

1. Ik heb me in ieder geval niet verslapen.
2. Ik heb geleerd hoe een cartridge te vervangen (best simpel).
3. Ik haalde de bus wél.
4. Ik viel niet daadwerkelijk in slaap en kon me uiteindelijk nog best goed concentreren.
5. Ik heb -bijna zonder hulp- uitgevonden hoe de printers in de FEM werken. Ik kom er waarschijnlijk nooit meer, dat terzijde.
6. Alles wat ik moest hebben heb ik in huis en woensdag wordt mijn rekening alweer aangevuld.
7. Ik ben nu klaarwakker.
8. Tja… Het had erger kunnen zijn? : (
9. Ik krijg toch weer een nieuwe van de SSH.
10. Die komen vast morgen. Of anders overmorgen.

En nu nog even een liedje dat, vind ik, redelijk goed bij mijn dag past. Het is één van mijn favoriete nummers aller tijden, dus dat is ook nog eens fijn vandaag. En na het een stuk of drie keer keihard meegezongen te hebben, kijk ik best een beetje uit naar Sunny Tuesday. : )

We Need To Talk About Kevin.

Voor mijn minor (Engels/Spaans) moesten we een boek lezen. Een Engels boek, en we mochten kiezen uit Life of Pi of We need to talk about Kevin. Thuis deed ik toen korte research over dat laatste boek en besloot al snel dat ik die absoluut wilde lezen.

Het boek is geschreven door Lionel Shriver en hoewel het een beetje een taaie aanloop had, kwam er op een gegeven moment een gedeelte in het boek dat ik OPEENS werd meegezogen in het verhaal. En het is huiveringwekkend. Ik heb er gewoon geen andere woorden voor.

Het boek gaat over een moeder die eigenlijk geen moeder wilde worden: Eva. Zij en haar man Franklin leven een heerlijk onafhankelijk leven, totdat ze opeens zwanger raakt. Franklin is echter dolblij met de zwangerschap en negen maanden later wordt Kevin geboren. Kevin huilt veel en het lukt Eva niet om een band te ontwikkelen met haar baby. Ze wordt gek van hem en zijn gehuil en ze heeft het zwaar. Ook als Kevin eenmaal een peuter is, gaat het contact tussen moeder en zoon lastig. Kevin maakt slecht contact met Eva, maar is ondertussen dol op zijn vader op wie hij heel open en vrolijk reageert. Ondertussen doet hij het ook niet geweldig op de peuterschool, waar peuters onverklaarbaar bang zijn voor Kevin en uit de buurt van kasten blijven. Ook verslijt Kevin babysitter na babysitter en hoewel Eva doorheeft dat dit echt door Kevin komt, wil Franklin er absoluut niet aan.

Kevin wordt een tiener en nog steeds is het contact tussen hem en Eva awkward. Ook gebeuren er vervelende incidenten die Eva verontrustend vind, maar Franklin afschrijft op tienerstreken en kattenkwaad. Ondertussen besluit Eva om stiekem te stoppen met de pil en raakt opnieuw zwanger. Ditmaal wordt er een meisje geboren: Celia. Een allerliefst schattig blond meisje, met geen greintje kwaad in zich. Eva geeft al haar liefde aan Celia, die op haar beurt weer dol is op haar grote broer. Kevin speelt vaak in op de naïviteit van zijn kleine zusje, wat haar uiteindelijk duur komt te staan.

Dan komt er de noodlottige donderdag: de donderdag die het leven van Eva totaal op zijn kop zet. Kevin richt een bloedbad aan op school. En Eva begint te twijfelen. Is dit misschien haar schuld geweest?

Onlangs heb ik de film gezien in het filmhuis en ik moet toegeven: het is absoluut een goeie film (waanzinnige rollen van Tilda Swinton als Eva en Ezra Miller als Kevin!). Maar mensen, als jullie nog eens een bizar en indrukwekkend boek willen lezen; LEES dan We need to talk about Kevin. Echt, ik heb sinds tijden niet meer zo’n goed boek gelezen. Tip voor de voorjaarsvakantie, je krijgt er geen spijt van.

Benieuwd naar de film? Check de trailer: