Verdorie.

Het lijkt verdorie wel alsof Amersfoort onder water loopt. Bah.

 

 

Herinnering.

Uit mijn fijne dichtbundel van Annie M.G. Schmidt (Wat dan nog? uit 1967):

 

Herinnering

Ik heb jou eens ontmoet in achttien-zeven
of achttienhonderd-acht, zo ongeveer;
in elk geval was ‘t in een vorig leven,
en aan je ogen kende ik je weer.

We waren toen ook twintig en ik zag je
in ‘t roefje van de schuit naar Overschie.
Je hebt nu weer precies hetzelfde lachje,
alleen zit je nu naast me in lijn drie.

Je bent wel erg veranderd in die jaren;
je droeg toen niet zo’n blauw confectie lor,
je had een kniebroek aan en lange haren;
je had nog een geweten en een snor.

En ik… Ik droeg een luifelhoed met rozen…
Ik sloeg m’n ogen aldoor zedig neer.
Ik had mitaines aan… en kon nog blozen.
Dat kan ik nu helaas sinds lang niet meer.

Is er dan niets hetzelfde gebleven,
ja toch, die kleine primula’s in ‘t groen!
En ook die ene zeemeeuw is nog even
statig en zilverwit en rank als toen.

Wat doet het er dan toe of alle dingen
veranderd waren en wijzelf het meest,
jouw ogen en de geur van de seringen
zijn altijd door hetzelfde geweest.

Adieu, tot over honderdzoveel jaren,
dan zit ik naast je in de stratosfeer.
Je beeld kan ik zo lang niet meer bewaren,
maar aan je ogen ken ik je wel weer.

‘t Is weer zo ver…

Het is weer eens zo ver. Ik had vandaag zó’n dag. Wat voor dag? Nou, zó’n dag:
 
Zo’n dag dat je vijf keer achter elkaar je veters opnieuw moet strikken.

Dat je bij heuveltje-af nog moet bijtrappen op de fiets omdat je door de tegenwind anders niet vooruit komt.
En je in de supermarkt je zakje met appels laat vallen en die niet terug durft te leggen omdat de vakkenvullers het óók hebben gezien.
Zo’n dag dat je in diezelfde supermarkt al je kleingeld bij de kassa laat vallen.
Nieuwe postzegels koopt en er thuis achter komt dat je nog een half velletje had.

En je ook nog eens bijna wordt geschept op die levensgevaarlijke rotonde (terwijl IK voorrang had!).

En je er achter komt dat je de helft van je boodschappen bent vergeten.

 

Dat een verjaardagscadeautje in de winkel uitverkocht blijkt te zijn.

En dat je tijdens het online bestellen ervan je je een hoedje schrikt van de status van je bankrekening.

En dat je daarna uit pure ellende ook nog eens op de weegschaal gaat staan.

 

Zo’n dag dat je hele t-shirt tijdens de afwas zeiknat wordt.
En daar spontaan een glas van laat vallen terwijl de kat achter je staat.
Dat je vervolgens wordt aangevallen door de kat omdat je haar pootjes wil checken op glasscherven.
En daarna tijdens het stofzuigen van de splintertjes met de stofzuigerslang een ander glas ommaait.

Dat je keuken half in elkaar stort omdat-ie veel te klein is voor de uitzet van één persoon. Schade: nog 3 glazen (ik verzin dit echt niet) en een stukje uit een soepkom.

 

Goed. Dat was mijn dag.

Ik hoop van harte dat die van jullie beter was.

 

Schudden maar!

Ik heb Zumba gekocht voor op de Wii omdat ik meer wilde bewegen en Zumba me een leuke manier leek om dat op te lossen. Maar omdat ik ‘s avonds werk (en ik daarin ook graag flexibel wil blijven) en ik me ook niet echt op m’n gemak voel in groepen mensen die ik niet ken, was Zumba Fitness voor de Wii eigenlijk een prima oplossing. Wel heel spannend want ik heb totaal geen gevoel voor ritme en mijn lichaam vind het al moeilijk om stapje-naar-voren te combineren met stapje-naar-achteren, laat staan op muziek. Maar eergister kreeg ik het spel binnen. Veertig euro, so it better be good.
 
Voor dit spel heb je geen speciaal Wii Balance Board nodig. Je krijgt er namelijk een klittenband riem bij, waar je de Wii-afstandsbediening in kan doen. Op het menu staan verschillende dingen die je kunt doen. Het handigste is om te beginnen met de Tutorials, waarin je alle basispasjes leert. Dat zijn basics van bijvoorbeeld Salsa, Merengue, Reggaeton en dan stap-voor-stap in stukjes gehakt. Heel fijn, want zo kun je rustig kennis maken met de stijl en de pasjes. Wel valt me op dat bijvoorbeeld stap 1 en 2 heel erg op elkaar kunnen lijken, maar dat vervolg-stap 3 opeens iets heel anders is. Maar het is allemaal niet heel moeilijk en als het te snel gaat, doe je het gewoon lekker opnieuw.

 

Er zijn best een hoop Tutorials en ik vond het al leuk om die te doen. Gisteren vond ik het wel frustrerend, omdat het soms best snel gaat, dat ik bepaalde pasjes gewoon niet voor elkaar kreeg terwijl de vrouw op het scherm alleen maar “Good! That’s it!” riep. Maar vandaag had ik er lol in. Als een pasje niet lukt, lekker boeiend. Als je wel gewoon in beweging blijft en jouw variatie van het pasje maakt, is het ook leuk. Wat ook goed werkt is om je niet blind te staren op wat er op het scherm gaande is, maar ook even je blik op oneindig te zetten. Dan lukt het opeens een stuk beter.

 

Nadat ik vandaag alle Tutorials had gedaan, vond ik het tijd voor een Zumba Class. Die heb je op verschillende niveaus met verschillende tijden. Ik ben voor de Beginners-class gedaan, een workout van zo’n twintig minuutjes. En daar bleek al dat het handig is om eerst alle Tutorials te doorlopen omdat de class een mix is van de verschillende basispasjes. De totale workout is gesplitst in routines van ongeveer vier minuutjes, in  verschillende stijlen en muziek. Lekker intensief, zweten en meedoen. Ik vond het echt verrassend leuk!

 

Tips op een rijtje:

- Maak ruimte in je woonkamer. Je moet twee stappen naar voren, naar achteren en opzij kunnen doen.

- Trek een gemakkelijke broek en sokken aan. Blote voeten is géén goed idee.

- Zet een flesje water klaar.

- Begin met de Tutorials als je nog nooit eerder Zumba hebt gedaan. Is ook handig als je daarna een Class wilt doen, maar is ook een goeie warming-up.

- Staar je niet blind om pasjes die niet lukken, maar blijf lekker bewegen en doe je eigen variatie.

- Doe je gordijnen dicht als je je een beetje ongemakkelijk voelt.

- Heb er lol in! Schud lekker met je heupen en probeer dat gevoel mee te krijgen!

 

Tot slot een kort stukje Friends ter inspiratie, waar ik steeds aan moest denken tijdens het Zumba-en. Phoebe is totally getting it, neem er een voorbeeld aan!

 

 

“Want dat is handig.”

Ik weet niet wat de Ikea er voor bizarre psychologie op na houdt, maar ze hebben het voor elkaar gekregen om -telkens weer- mij met een tas vol spullen naar huis te laten gaan, terwijl ik een keurig boodschappenlijstje had gemaakt.

Lucas en ik wilden nieuwe hoofdkussens. En een kapstokje voor in de gang. En stiekem wilde ik ook een nieuw dekbedovertrek maar dat had ik niet per sé opgeschreven. Ik wilde gewoon eventjes kijken, dat was alles…

Ja. Nogmaals, ik weet niet wát de Ikea in de lucht sprayt, maar het effect heet koopwoede. Een greep uit de uitspraken die ik deed:

“Oh Luc, da’s handig, nieuwe spatels! De houten spatels die we nu hebben kunnen écht niet meer hoor, kunnen we die meteen weggooien!”

en

“Moeten wij niet kussentjes hebben voor op de bank? Eigenlijk is dat wel leuk, of niet?”

en

“Kijk, 18 voorraaddozen! Die zijn vet handig!” (In my defence, ik had er ooit heel veel maar ze zijn één voor één verdwenen.)

en

“Bestekset, wat goedkoop! En dat kun je nou nooit teveel hebben. Hebben ze ook gebaksvorkjes?”

 

En zo kunnen we nog wel even doorgaan… Uiteindelijk zijn we geslaagd voor nieuwe hoofdkussens, én een kapstokje voor in de gang, EN een nieuwe dekbedovertrek. (En een setje spatels, 18 voorraaddozen, kussenhoezen, een koekepannetje, kruidensetjes voor vrienden en chocolaatjes.) Ik wil het niet hebben over de kassabon, maar we leven en casa Femke voorlopig even op water en brood.

Dát is wat de Ikea met ons (of nouja, met mij in ieder geval) doet: ze laten ons denken dat we ALLES nodig hebben.

Lichamelijk gezien…

Ik kan weer een nieuwe ervaring van mijn lijstje schrappen. Niet dat ik er naar uitkeek om het van dat zogenaamde lijstje te schrappen, maar Lucas wilde graag naar de tentoonstelling “Body Worlds” in Amsterdam. En ik dacht dat ik wel mee wilde. Ik weet nog niet of ik er spijt van heb.

Body Worlds is een expositie van het menselijk lichaam. Je maakt kennis met darmen, het hart, de lever, spieren, het zenuwenstelsel en alles wat in het menselijk lichaam hoort te zitten, door het van heel dichtbij te kunnen ‘bewonderen’. Detail: alle darmen, harten, levers, spieren, zenuwenstelsels en alles wat in het menselijk lichaam hoort te zitten, zijn écht. Mede mogelijk gemaakt door mensen die hun lichaam hebben gedoneerd aan de… wetenschap? Kunst? Aan Dr. Gunther von Hagens in ieder geval, die de zogenaamde plastinatiemethode ontwikkelde (en daarmee wereldberoemd werd), waardoor de lichamen goed bewaard kunnen blijven.

Achter glas zijn ingewanden (incl. hersenen!) te zien met alle bijbehorende informatie, terwijl langs de wandelgangen lichamen (zonder huid dus) te zien zijn in allerlei posities. En er is zelfs een paard te zien. Je ziet dus hoe het lichaam in elkaar zit, niet schematisch getekend, maar écht. Van heel dichtbij. En dat vond ik echt dood(…)eng. Ik vond het een bizar idee om te bedenken dat dit echte lichamen zijn geweest van mensen die inmiddels overleden zijn. Maar gelukkig word ik altijd melig in situaties die ik niet aankan, dus het werd nog best gezellig…

Ik was bang voor een enge steriele ziekenhuisgeur, maar die was er gelukkig niet. Wel was de hele tentoonstelling behoorlijk donker en -ook door de impact van wat ik zag- kreeg ik het soms een tikkeltje benauwd. Maar het was indrukwekkend. Vooral het paard.  En ook de dode foetussen achter glas van week tot week, en de moeders met huilende baby’s in kinderwagens die er langs liepen om dat te bekijken, hebben mij verbijsterd. Ik vond het eng, maar ben blij dat ik het gezien heb. Hoewel ik het toch nog wel even moet verwerken.

De tentoonstelling is verlengd t/m 17 juni, dus als je dit interessant vind, is het wellicht een idee om het te gaan bekijken. Heel groot is het niet, binnen een half uur/uurtje sta je weer buiten. Maar dan heb je wel iets unieks gezien (waar je misschien even van bij moet komen).

Zon (in m’n hoofd) op zondag.

Gisteren was de allerállerfijnste dag sinds… tijden. De zomertijd is ingegaan en ik werd wakker op mijn vrije zondag tussen een snurkende Floortje en een snurkende Lucas. Ik werd wakker van de zon in mijn gezicht en een gevoel van geluk. Lucas en ik hebben maar weinig vrij samen, dus áls we allebei vrij zijn proberen we iets leuks te doen. Voor gisteren stond een dagje Amsterdam op de agenda met een speciale afsluiter ‘s avonds (waar ik me al heul lang op verheugde): Acda en de Munnik!
 
Na een heerlijke lunch bij De Drie Graefjes en uren op het terras aan het Leidseplein gelachen, gelezen en yahtzee te hebben gespeeld, was het tijd om richting het DeLaMar-theater te gaan. Allereerst gingen we nog wat eten in het Grand Café van DeLaMar. Mooi restaurant met een speciale sfeer. Luxe, maar goed betaalbaar. Echt een fijne toevoeging op een speciale theateravond.

 

Het mag geen geheim zijn dat ik echt gek ben op Acda en de Munnik. Ik vind ze briljant, écht briljant. En de voorstelling die ze hebben gemaakt – ‘t Heerst- heb ik gisteravond gezien. Ik vond het even wennen, om ze te zien in theaterkostuum, met een groot decor en theaterteksten. Maar dat gevoel was al snel verdwenen, want wát een leuke voorstelling! ‘Wachten op Godot’ op z’n Acda en de Munnik-iaans, met mooie maar ook humoristische dialogen en ontroerende, lieve, mooie, leuke liedjes. En ik kreeg de cd van Lucas, dus daar kan ik gelukkig nog heel erg vaak naar luisteren!

 

‘t Heerst. Niet alleen Acda en de Munnik, maar gisteren ook een heel fijn zomergevoel in mijn hoofd.